Aquí tes uns contos escritos pensando en Ana, unha nena que marchou hai xa sete anos para Santander cos seus pais. O narrador lémbralle canto a botan en falta os seus amigos, por exemplo aquel garda co que dirixía o tráfico; a súa terra que é Galicia; o seu idioma; como todos a recordan con aquel “sorriso de paxariño” e cando erguía os dedos para dicir que tiña dous anos.
O primeiro conto titúlase “O peixe da fonte do xardín” que morreu por axudarlle a beber a un paxaro que caeu esgotado.
Na “Bomba da felicidade” o protagonista é Leoncio, o que todos chaman tolo e que inventou o "papapío", a lingua para entenderse cos paxaros, e que agora di ter inventado a bomba da felicidade que ao estourar reparte música, caramelos, xeados e todo tipo de lambonadas para facer a todos e a todas moi felices.
En “A galiña azul” coñecerás a galiña de Lorenzo que pon ovos de cores, e di cocorocó en vez de cacaracá como as outras galiñas. Isto supón un contratempo para a autoridade de Manolito Listón, o alcalde que dicía que todos tiñan que ser iguais. Como ninguén na vila estaba de acordo decidiron camuflala pintando todas as galiñas de azul. Só nós sabemos o contrasinal para saber cal é a galiña azul.
En “A formiga esquiadora”, como lle deron en chamar a aquela formiga coxa que camiñaba fóra da fila, admiraremos a forza de vontade da formiga que trataba de levar a pedra de azucre máis grande, deixando a vida no intento cando xa estaba moi pretiño da meta.
Os expertos din que con este libriño de Carlos Casares déronse os primeiros pasos para unha nova narrativa que mestura a fantasía e a realidade na literatura infantil e xuvenil galega.