Contan os que viven na vila de Carpelle que da Lagoa do Espantallo saen voces. Así comeza este conto no que un debuxante recibe unha noite a visita dun corvo. Diante dun café ben quente, o corvo cóntalle a historia da famosa Lagoa.
Resulta que antes de ser Lagoa era unha leira que pertencía a dous labregos, Ramón O Puma e Lolo Couceiro, cuxas terras estaban separadas por un muro de pedra e plantadas de millo. Unha mañá de inverno apareceu en Carpelle o camión do negociante Casildeiro, ofrecéndolles aos dous labregos un bo prezo polas súas colleitas de millo.
Ao ver que a colleita era boa e o millo ben saboroso, os corvos deseguido comezaron a comelo e O Puma e o Couceiro, ao se decatar das súas pertas, chantaron cadanseu espantallo no medio da leira. Así deu comezo a rivalidade entre os dous homes e unha competición sen descanso para ver cal dos dous construía o espantallo máis grande até que comezaron a saírlles fendas que remataron nun gran buraco que cando se puxo a chover axiña se encheu de auga. Foi deste xeito como naceu a Lagoa do Espantallo.
Ao amencer o corvo marcha e o debuxante que estivo escoitando a historia lamenta non lle ter preguntado por esas voces que veñen da Lagoa. Pero, de súpeto, escoita un son que viña das augas: unhas voces misteriosas que aínda hoxe seguen pelexando, desta vez pola cantidade de litros de auga que posúe cada un.
¿Imaxinades quen son?´
|
