Teño un novo amigo. Chámase Tonecho e vive en Rebordechao, unha aldea perdida na xeografía galega na que non hai máis nenos ca el. De feito, é un lugar tan afastado que o reparto do pan non chega pola mañá senón á tardiña. Por mor da morte de seus pais, Tonecho tivo que deixar a grande cidade á que estaba afeito e ir vivir cos avós.
No relato cóntanos moitas cousas: como é a vida na aldea, como é a escola unitaria na que a súa mestra Sabela lle aprende cousas que non veñen nos libros, a súa amizade con Kevin... E ademais, coñeceremos os seus avós, que como di Tonecho son coma nenos: discuten polas cousas máis insólitas pero cun aquel que demostra o que é o verdadeiro amor. O avó é un home curioso e ademais moi culto. Ten moitísimos libros e a avoa di que ten o vicio de ler desde os tempos do Seminario, porque seica ía para crego. Sempre anda repetíndolle a Tonecho que a lectura lle abrirá a mente moito máis que calquera desas videoconsolas polas que o neno devece. Por non falar das peripecias do avó cando vai ao volante do seu vello Santana e chega aos trinta quilómetros por hora…
Na aldea Tonecho non ten tempo de aburrirse. A paisaxe é fermosa, tanto se neva como se vai sol, e cando chove gústalle quedar a carón da lareira e escoitar os milleiros de historias que saben os avós. Ademais, hai casas baleiras nas que entrar, froitas que roubar e corredoiras que percorrer. Precisamente a afección de Tonecho a deambular pola aldea será a orixe dunha emocionante aventura e dunha descuberta relacionada coa arrepiante historia dun lobishome que viviu por aquelas terras. Ao final todo quedará en nada, pero, vaia susto que nos deu o Tonecho!
Ben colegas, estas e outras cousas son as que descubriredes neste divertido relato. Estou pensando en facerlle unha visita a Tonecho para coñecer un polo máis como é Rebordechao… Apetécevos?