Pode haber un lobo bo? Parécevos posible? Eu non sei se crelo aínda! O caso é que Lupus, unha fera que metía medo e que papaba canta ovella pacía nos prados, resolveu mudar de actitude despois de sufrir máis dun escarmento.
A fame era moita e adoecía por levar algo á boca. Ao de facerse vexetariano xa lle dera moitas voltas e agora sentíase un pouco vello para cambiar de hábitos. Así que se achegou a un rapaz para proporlle un trato: coidaría do seu gando e avisaríao cando esas malas bestas que só andan á rapina asomasen os fuciños pola corte. Fixádevos ben no libro, porque ata as pitiñas toman nota do que di o lobo. Penso que vai ter que asinar o documento e, aínda así, todo resulta un pouco sospeitoso, non si?
O pobre do lobo levou tales golpes nos últimos días que case que xa me dá pena. Tremendo foi o trompazo que levou cando se dispoñía a papar a egua e o seu poldriño. Aquilo foi de medo! Nin Ronaldinho solta eses couces!
E aqueles carneiros de cornos retorcidos... como turran os condenados! Coa viaxe que lle meteron deixáronlle o lombo tan magoado que tardou días en poderse deitar.
Pero o susto máis grande aínda estaba por chegar. Pensaba que aquela porca e os seus bacoriños non poderían fuxir; eran un bocado tan apetitoso e á vez tan indefenso... Mais todo volveu saír mal, e desta vez o lobo rematou río abaixo, onde houbo de morrer afogado.
De verdade pensades que todos os enganos e labazadas que levou abondarán para que o lobo mude a súa natureza e pase a ser agora un fiel pastor vixiante? Non sei, eu non o teño moi claro. E vós?